Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Rybniku

UZASADNIENIE

wyroku z 30 lipca 2020 roku

Powód R. O. pozwem złożonym 5 lutego 2015 roku wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w W. kwoty 150000 zł z ustawowymi 3 lipca 2014 roku tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, kwoty 19.336,63 zł z ustawowymi odsetkami od 30 października 2014 roku tytułem odszkodowania za utracone dochody, kwoty 3360,57 zł miesięcznie tytułem renty począwszy od 1 sierpnia 2014 roku do dnia 10 każdego miesiąca z zastrzeżeniem zapłaty odsetek ustawowych w przypadku uchybienia terminowi płatności oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie podał, że 31 lipca 2013 roku uległ wypadkowi komunikacyjnemu doznając szkody na osobie. Sprawca zdarzenia P. Z. był ubezpieczony u pozwanego od odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego. Dalej powód opisał z jakiego powodu doszło do wypadku, jakie obrażenia na skutek tego zdarzenia odniósł i jak przebiegał proces jego leczenia. Powód opisał jego stan zdrowia na chwilę wniesienia pozwu i ograniczenia w życiu spowodowane skutkami wypadku. Powód podał, ze został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, nie jest zdolny do pracy i decyzją ZUS z 9 października 2014 roku po wyczerpaniu zasiłku rehabilitacyjnego przyznano mu rentę. W procesie likwidacji szkody pozwana odmówiła wypłaty odszkodowania oraz zadośćuczynienia. Dalej powód przedstawił wyliczenia odnoście do odszkodowania tytułem utraconych dochodów. Jako podstawę prawną zadośćuczynienia powód wskazał art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 436§ 2 k.c. i wskazał okoliczności z powodu których żądana kwota zadośćuczynienia w ocenie powoda jest adekwatna do poniesionej przez niego szkody. Odnośnie do żądania zasądzenia renty powód podał, że dochodzi jej na zasadzie art. 444§ 2 k.c. i wskazał sposób jej wyliczenia. Powód podał, ze odszkodowania za utraconego dochody dochodzi na podstawie art. 360 § 1 k.c.. Dalej powód uzasadnił roszczenie w zakresie odsetek.

Pozwana Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w W. w odpowiedź na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przyznała, że doszło do zdarzenia, w wyniku którego powód poniósł szkodę. Podała, ze przeprowadzone przez nią postępowanie likwidacyjne nie pozwoliło na ustalenie, że ubezpieczony u pozwanej ponosi odpowiedzialność za zaistniałe zdarzenie. Pozwana zarzuciła, że powód nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na ustalenie, że to ubezpieczony u pozwanego został uznany winnym zaistniałego zdarzenia. Z ostrożności procesowej pozwana podniosła zarzut przyczynienia się powoda do zaistnienia zdarzenia w znacznym stopniu, dlatego w ocenie pozwanej jakiekolwiek kwoty przyznane na rzecz pozwanego powinny zostać pomniejszone o przyczynienie na poziomie nie mniejszym niż 80%.

Pozwana podniosła żądanie zadośćuczynienia w wysokości wskazanej w pozwie jest wygórowane i niezrozumiała jest jego wysokość, skoro w postępowaniu likwidacyjnym powód domagał się od pozwanej zapłaty 300.000 zł. Pozwana zarzuciła niewykazanie roszczenia w zakresie żądanej renty i zakwestionowała termin naliczania odsetek od kwoty zadośćuczynienia. (k. 85-89)

W piśmie z 13 maja 2019 roku powód zmienił żądanie w zakresie zadośćuczynienia i wniósł o zasądzenie na jego 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami, a od 1 stycznia 2016 roku z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: 150.000 zł od 3 lipca 2014 roku oraz od 150.000 zł od 31 października 2014 roku.

Powód podał, że pełna kwota zadośćuczynienia powinna wynosić 400.000 zł, ale biorąc pod uwagę ewentualne przyczynienie powód domaga się jedynie kwoty 300.000 zł.(k. 607-608)

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa również w zmodyfikowanym zakresie. (k. 623)

Sąd ustalił, co następuje:

Dla oceny zachować k. 434, 436

21 lipca 2013 roku o godz. 19.39 w miejscowości R. P. Z. kierując samochodem marki V. (...) od strony miejscowości P. w kierunku miejscowości N., na skrzyżowaniu dróg zderzył się z motocyklem marki H., którego kierujący powód R. O. jadąc od strony N. w kierunku K. wykonywał manewr wyprzedzania samochodu O. (...). Wypadek drogowy miał miejsce na skrzyżowaniu dróg jednojezdniowych, dwukierunkowych położonych na spadku. W miejscu zdarzenia dopuszczalna prędkość jazdy wynosiła 70 km/h. W chwili wypadku była pora dzienna, warunki drogowe dobre, nawierzchnia jezdni sucha, nie było mgieł ani wiatru. Jezdnia miała szerokość 9,60 m, pobocze po lewej stronie było szerokie na 0,50 m, a po prawej nie było pobocza. P. Z. wyjechał samochodem marki V. (...) z drogi podporządkowanej na skrzyżowaniu dróg i zajechał drogę kierującemu motocyklem powodowi, który był na drodze z pierwszeństwem przejazdu. Ponadto P. Z. wymusił pierwszeństwo przejazdu również na kierującym pojazdem marki O. (...), który poruszał się z prędkością około 60 km/h i z powodu manewru kierującego pojazdem marki V. (...) musiał przyhamować, aby w niego nie uderzyć. W chwili podjęcia decyzji o wyjeździe z drogi podporządkowanej na drogę z pierwszeństwem przejazdu P. Z. nie miał możliwości obserwowania całej szerokości jezdni, gdyż przeciwny pas ruchu (przeciwny do tego, którym poruszał się powód w kierunku K.) zasłaniał wyprzedzany przez powoda samochód matki O. (...). Ponadto P. Z. przy właściwym upewnieniu się miał możliwość widzenia ruchu pojazdów nadjeżdżających od strony N., w tym również powoda kierującego motocyklem, zanim powód podjął manewr wyprzedzania samochodu marki O. (...), natomiast w chwili wyjazdu z drogi podporządkowanej na drogę z pierwszeństwem przejazdu nie widział już motocyklisty, zasłoniętego przez samochód O. (...), a mimo to manewr ten podjął. Powód mógł być widziany przez P. Z. przed miejscem zdarzenia pierwszy raz około 280 m, a po raz ostatni około 120 m, gdy powód był w końcowej fazie krzywizny łuku drogi. Od ruszenia z drogi podporządkowanej samochodu V. (...) do chwili zderzenia pojazdów upłynęło ok. 4 s i w tym czasie powód od miejsca zdarzenia mógł być kierowanym motocyklem w odległości około 77 m.W chwili zderzenia pojazdów, gdy powód był na lewej połowie jezdni, to samochód kierowany przez P. Z. po wyjechaniu z drogi podporządkowanej zajmował obydwa pasy ruchu, które były przeznaczone do jazdy na wprost w stronę K. i w stronę N..

Wytworzony przez P. Z. stan zagrożenia na skrzyżowaniu dróg nosi znamiona wymuszenia pierwszeństwa przejazdu i zachowanie to było bezpośrednią przyczyną wypadku drogowego.

Powód podjął manewr wyprzedzania w miejscu zabronionym przepisami prawa o ruchu drogowym tj. w miejscu o podwójnej linii ciągłej (wyprzedzając jechał pasem ruchu przeznaczonym do jazdy w przeciwnym kierunku) oraz w rejonie skrzyżowania dróg. Prędkość pojazdu prowadzonego przez powoda w chwili kolizji wynosiła 79 km/h, a P. Z. ok. 10 km/h. Powód kierował motocyklem bez wymaganych prawem uprawnień.

(zeznania świadka M. C. k. 301, protokół rozprawy z 22 lipca 2014 roku w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w N. T. pod sygn. II K 355/14, koperta k. 327, protokół rozprawy z 21 kwietnia 2013 roku w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. pod sygn. II K 594/14 koperta k. 327, nagrania z monitoringu k. 379, opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego S. B. k. 332-379, opinie uzupełniające k. 423-442, 489-497)

czy gdyby jechał z dozwoloną prędkości to mogliby uniknąć wypadku)

P. Z. posiadał obowiązkowe ubezpieczenie posiadaczy pojazdów mechanicznych na podstawie umowy ubezpieczenia zawartej z pozwaną.

(okoliczność bezsporna)

Wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z 12 maja 2016 roku wydanym w sprawie II K 594/14 P. Z. został uniewinniony od pełnienia opisanego wyżej czynu z art. 177 § 2 k.k. Z motywów rozstrzygnięcia wynika, że w ocenie Sądu Rejonowego w G.to zachowanie powoda polegające na podjęciu manewru wyprzedzania w miejscu zabronionym przepisami prawa o ruchu drogowym oraz przekroczenie prędkości administracyjnie dozwolonej było bezpośrednią przyczyną wypadku.

(wyrok Sądu Rejonowego w G.z 12 maja 2016 roku z uzasadnieniem k. 406-411)

Na skutek wypadku komunikacyjnego spowodowanego przez P. Z. powód doznał obrażeń ciała w postaci mnogiego złamania żeber po stronie lewej, wybuchowego złamania trzonu (...), pęknięcia śledziony i nerki lewej, niedowładu kończyn dolnych, uszkodzenia splotu barkowego lewego z porażeniem lewej kończyny górnej. Powyższe obrażenia szczegółowo zostały opisane w dokumentacji medycznej powoda, tak samo jak i leczenie powoda.

Bezpośrednio po wypadku powód został przewieziony do Podhalańskiego Szpitala (...) II, gdzie przebywał do 14 sierpnia 2013 roku. Następnie w okresie od 19 sierpnia do 12 września 2013 roku był hospitalizowany w SPZOZ Wojewódzkim Szpitalu (...) w R. Oddziale Chorób Wewnętrznych. W okresie od 7 października do 15 listopada 2013 roku powód był poddawany rehabilitacji na Oddziale Rehabilitacyjnym ostatnio wymienionego szpitala. Podczas pobytu w (...) Szpitalu (...) s okresie od 5 do 17 grudnia 2013 roku powód przebył zabieg operacyjny polegający na rekonstrukcji pnia górnego splotu ramiennego z wszczepieniem części pnia środkowego. Ponadto uwolniono z ucisku bliznowatego gałęzie brzuszne nerwów rdzeniowych C8/TH1 i pień dolny lewego splotu ramiennego. Od 18 lutego do 17 marca 2014 roku powód ponownie był na Oddziale Rehabilitacyjnym SPZOZ Wojewódzkim Szpitalu (...) w R. głównie z powodu porażenia kończyny górnej lewej – uszkodzenia splotu ramiennego. Od 19 do 26 listopada 2014 roku powód był hospitalizowany w Wojewódzkim Szpitalu (...) w J., Oddziale Urologii z powodu posocznicy, kamicy moczowodu i nerki prawej . W okresie od 28 maja do 3 lipca 2014 roku powód korzystała z pomocy (...). W okresie od 29 maja do 21 czerwca 2014 roku powód był rehabilitowany w ramach prewencji rentowej w Centrum Uzdrowiskowym (...) z powodu zespołu bólowego barku lewego.

Powód leczenie kontynuuje w poradni neurologicznej, ortopedycznej. Odbył wizytę w Klinice (...), która zweryfikowała leczenie kontynuowane do chwili obecnej. Powód cierpi na dolegliwości bólowe o znacznym nasileniu. Pochodzenie bólu jest zarówno nocyceptywne jak i neuropatyczne. Wymaga zastosowania środków z wysokiego szczebla drabiny analgetycznej (transtec). Bóle tego typu w 10 stopniowej skali (...) zostały ocenione przez biegłych z zakresu ortopedii i neurologii w momentach ich nasilenia na 8-10 pkt. Obecnie u powoda występują:

a)  stan po urazie głowy ze wstrząśnieniem mózgu bez obecności zmian pourazowych, długotrwałych czy stałych następstw,

b)  stan po urazie odcinka szyjnego kręgosłupa ze złamaniem wyrostu kolczystego trzonu kręgu C6 leczonym zachowawczo, wygojonym z wiarygodnym przewlekłym zespołem bólowym i utrwalonymi zaburzeniami statyczno – dynamicznymi w tym odcinku kręgosłupa – 6% uszczerbku na zdrowiu,

c)  stan po urazie odcinka piersiowego kręgosłupa z wybuchowym złamaniem trzonu kręgu Th6 leczonym operacyjnie wygojonym ze znacznym ograniczeniem ruchomości kręgosłupa – 15% uszczerbku na zdrowiu,

d)  zespół rdzeniowy z utrwalonymi dyskretnymi cechami spastycznymi kończyn dolnych, bardziej lewej kończyny – 5% uszczerbku na zdrowiu,

e)  stan po urazie obręczy barkowej lewej z całkowitym uszkodzeniem splotu barkowego i pełnoobjawowym porażeniem lewej kończyny górnej - 60% uszczerbku na zdrowiu,

f)  stan po urazie klatki piersiowej z licznymi złamaniami żeber i pourazową niewydolnością oddechową, obecnie zniekształcenia klatki piersiowej i zmniejszenie pojemności życiowej płuc – 15% uszczerbku na zdrowiu

g)  stan po uszkodzeniu płuc i opłucnej z niewydolnością oddechową – 20% uszczerbku na zdrowiu

h)  utrata śledziony bez zmian w obrazie krwi – 15 % uszczerbku na zdrowiu,

i)  utrata nerki przy drugiej zdrowej i prawidłowo działającej – 35 %

Wyżej opisane skutki wypadku powód będzie odczuwał do końca życia. Brak jest szans na jakąkolwiek poprawę stanu zdrowia, możliwe jest natomiast pogorszenie, nasilenie się dolegliwości bólowych wynikających z pojawienia się wtórnych zmian zwyrodnieniowych.

Spowolnienie tego procesu może zapewnić jedynie stała i systematyczna rehabilitacja, w warunkach ambulatoryjnych raz na kwartał, a w warunkach stacjonarnych przynajmniej raz w roku w połączeniu z regularną autorehabilitacją. Pogorszeniu może ulec z czasem funkacjia i wydolność układu oddechowego jak również immunologiczne i hematologiczne skutki braku śledziony. Brak jednej nerki, w przypadku ewentualnego pogorszenia w przyszłości funkcji nerki jedynej może skutkować koniecznością leczenia nerko zastępczego. U powoda konieczne jest stałe i regularne kontrolowanie stanu i funkcjonowania narządów wewnętrznych w ramach wizyt u lekarza POZ, a w razie konieczności w poradniach specjalistycznych.

(dokumentacja medyczna powoda k. 11 -44, opinia lekarska k. 45-51, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k. 52 – 53, opinia biegłych z zakresu ortopedii i neurologii R. H. i M. W. k. 530-532, opinia biegłego lekarza internisty M. K. k. 564-568, przesłuchanie stron k. 234, uzupełniające przesłuchanie stron k. 623-624)

Obrażenia jakich doznał powód wiązały się z dużym nasileniem bólu, zwłaszcza ze strony uszkodzonych żeber i urazu kręgosłupa, leczenie urazu ma charakter przewlekły, a nawet trwały i wiąże się z długotrwałym ograniczeniem aktywności ruchowej i fizycznej. Powód bezpośrednio po wypadku przez okres kilku miesięcy wymagał pomocy osób drugich, w szpitalu korzystał z pomocy personelu medycznego, a w domu pomagał mu brat. Do chwili obecnej zwykłe czynności, które wymagają współpracy dwóch rąk np. wiązanie butów sprawia powodowi problemy. Powód przeszedł cztery operacje.

Obecnie i w dacie zdarzenia powód zamieszkiwał z rodziną (matką, bratem) w domu prywatnym. Samodzielnie zamieszkiwanie powoda z powodu jego stanu fizycznego nie jest możliwe. Powód urodził się (...). Jest kawalerem. W dacie wypadku miał narzeczoną, z którą sie rozstał. Rozstanie było związane ze zmianami w zachowaniu powoda spowodowanymi ciągłym odczuwaniem bólu i psychicznym nieradzeniem sobie ze skutkami wypadku. Powód ma wykształcenie zawodowe (blacharz samochodowy). Przed wypadkiem był czynny zawodowo – pracował jako wiertacz pod ziemią przez 9 lat. Od czasu wypadku nie pracuje zawodowo. Przed wypadkiem powód był osobą wysportowaną, ćwiczył na siłowni, chodził na basen. Był strażakiem i brał udział w związanych z tą aktywnością treningach, zawodach i akcjach. Powód lubił chodzić po górach. Z powodu zażywanych i stosowanych w formie plastrów środków przeciwbólowych powód jest senny, zmęczony, na nic nie ma ochoty. Powód nie ma planów odnośnie do swoje przyszłości. Deklaruje, że nie ma żadnych zainteresowań, gdyż ból, głownie ze strony bezwładnej ręki jest tak uciążliwy, że cała jego aktywność życiowa jest ukierunkowana na jego uśmierzenie, co udaje się w niewielkim stopniu. Poza tym uraz kręgosłupa i wiążące się z tym dolegliwości bólowe uniemożliwiają powodowi aktywność fizyczną inną niż niezbędna rehabilitacja. Powód kwalifikuje się do terapii psychologicznej, gdyż wypadek, któremu powód uległ był dla niego zdarzeniem ekstremalnie traumatycznym i urazogennym.

(przesłuchanie stron k. 234, uzupełniające przesłuchanie stron k. 623-624 , oświadczenie Jednostki OSP Ś. z 25 sierpnia 2014 roku k. 58, zaświadczenie z 18 listopada 2012 roku k. 59, zdjęcia k. 67, opinia sądowo – psychiatryczna k. 593 - 596)

Powód w dacie wypadku był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w Zakładzie (...) sp. z o.o. w Ż.. Z tytułu świadczonej pracy jego średnie wynagrodzenie wynosiło netto 4.918 zł miesięcznie. Okres zatrudnienia u wskazanego wyżej pracodawcy to od 2 sierpnia 2004 roku do 30 września 2014 roku. W ostatnim okresie tj od 1 września 2006 roku do rozwiązania stosunku pracy powód pracowała stanowisku wiertacza pod ziemią. Od 21 lipca 2013 roku do 18 stycznia 2014 roku powód przebywał na zasiłku chorobowym, natomiast w okresie od 19 stycznia 2014 roku do 17 lipca 2014 roku pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Powód w okresie od dnia wypadku do 18 lipca 2014 roku otrzymał następujące świadczenia:

- rok 2013 lipiec 1389,78 zł, sierpień 3595,40 zł, wrzesień 3515,18 zł, październik 3439,33 zł, listopad 3469,50 zł, grudzień 3622,05 zł;

- rok 2014 styczeń 4017,48 zł, luty 3880,44 zł, marzec 4165,38 zł, kwiecień 3880,44 zł, maj 3586,65 zł, czerwiec 3469,50 zł, lipiec 1985,55 zł plus renta w wysokości 587,86 zł.

Od 18 lipca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał powodowi rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres do 30 września 2015 roku. W okresie od przyznania świadczenia do 28 lutego 2015 roku powód otrzymywał rentę w wysokości netto 1557,52 zł miesięcznie. Po waloryzacji na podstawie decyzji ZUS z 1 marca 2015 roku miesięczna wysokość renty netto to 1586,28 zł. Decyzją z 26 sierpnia 2015 roku o ustaleniu renty na dalszy okres organ rentowy przyznał powodowi prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy do 30 września 2016 roku. Decyzją ZUS z 1 marca 2016 roku renta została zwaloryzowana i netto wynosiła 1589,45 zł. Decyzją z 12 grudnia 2016 roku po rozpatrzeniu wniosku powoda z 24 sierpnia 2016 roku o ustalenie prawa do renty na dalszy okres przyznano powodowi rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do 30 listopada 2019 roku. Od 1 października 2016 roku wysokość miesięcznej renty netto wynosiła 1203,59 zł. Po waloryzacji na podstawie decyzji ZUS z 1 marca 2017 roku renta wynosiła netto 1210,41 zł, a po waloryzacji z 1 marca 2018 roku 1244,49 zł. Od 1 marca 2019 roku po waloryzacji renta wynosiła 1287,27 zł.

W maju 2019 roku na podstawie art. 2-7 oraz art. 10-12 ustawy z 4 kwietnia 2019 roku o jednorazowym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów 2019 roku wypłacono jednorazowe świadczenie w wysokości 1100 zł brutto, netto 888 zł. Od 1 października 2019 roku w związku ze zmianą stawki podatku od dochodów z 18% na 17% wysokość netto renty powoda wynosiła 1300,27 zł.

W okresie od dnia wypadku do 30 lipca 2014 roku powód utracił dochody w łącznej wysokości 19.336,63 zł.

W karcie wynagrodzeń pracownika porównawczego Zakładu (...) sp. z o.o. w Ż. znajdującej się na k. 641-642 wykazano wynagrodzenia za okres od sierpnia 2014 roku do listopada 2019 roku. Średnie wynagrodzenie za dalszy okres ustalono jako średnią wynagrodzeń z ostatniego roku z wykazu wynagrodzeń tj. od grudnia 2018 roku do listopada 2019 roku i wynosiła 5931 zł. Zatem przy uwzględnieniu wysokości wyżej wskazanych wynagrodzeń za okres od sierpnia 2014 roku do lipca 2020 roku i świadczeń , które w tym okresie powód otrzymywał, renta wyrównawcza w pełnej wysokości wynosiła 374.324,27 zł (renta wyrównawcza obliczona w opinii biegłej z zakresu rent i emerytur za okres od sierpnia 2014 roku do listopada 2019 roku to 324.876,27 zł + renta za okres od grudnia 2019 roku do lipca 2020 roku przy wyżej wskazanym uśrednieniu (5931 zł x 8) to 47.448 zł.

(świadectwo pracy k. 64, zaświadczenia o zatrudnieniu k. 65-66, 609, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k. 52 – 53, decyzje ZUS k. 54-57, 610 – 619, karta wynagrodzeń k. 641 – 642, opinia biegłej z zakresu emerytur, rent i kapitału początkowego H. P. k. 645 - 653)

Powód zgłosił pozwanemu szkodę 3 czerwca 2014 roku. Pozwany odmówił wypłaty jakichkolwiek świadczeń na rzecz powoda wskazując, że przeprowadzone postępowanie likwidacyjne oraz zgromadzona w sprawie dokumentacja nie pozwalają na przypisanie odpowiedzialności za spowodowanie wypadku komunikacyjnego kierującemu pojazdem ubezpieczonym u pozwanego.

(pisma z 3 czerwca 2014 roku, z 27 sierpnia 2014 roku 2 lipca 2014 roku k. 60, z 30 września 2014 roku, z 10 grudnia 2014 roku w aktach szkody k. 115 -229)

Powyższe ustalenia faktyczne poczyniono na podstawie powołanych wyżej dowodów.

Ustalenia co do przyczyn wypadku i jego przebiegu poczyniono na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach Sądu Rejonowego w G.o sygn. II K 594/14 oraz na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego S. B.. Dowody z dokumentów nie były kwestionowane przez żądną ze stron postępowania. Opinie zasadnicza i uzupełniające zostały sporządzone przez biegłego w sposób kompleksowy i rzetelny. Biegły w sposób szczegółowy uzasadnił swoje stanowisko, odniósł się do danych zawartych w aktach postępowania karnego, szczegółowo prześledził z dane z monitoringu obrazujące przebieg zdarzenia i odniósł się do ustaleń Sądu Rejonowego w G.zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego 12 maja 2016 roku w sprawie o sygn. II K 594/16. Biegły S. B. oparł się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, wziął pod uwagę osobowe źródła dowodowe jak i okoliczności związane z miejscem zdarzenia, warunkami drogowymi panującymi w dniu wypadku. Wywody biegłego jak również jego obliczenia co do miejsca wypadku, reakcji poszczególnych uczestników wypadku i innych kierujących pojazdami w chwili zdarzenia, sposobu zachowania się na poszkodowanego, oparte są na ścisłych obliczeniach, obowiązujących zasadach ruchu drogowego i wiedzy fachowej. Opinia była kwestionowana przez pozwanego, jednak biegły szczegółowo odniósł się do zarzutów pozwanego. Sąd uznał, ze dalsze kwestionowanie opinii przez biegłego miało związek z ustaleniami w niej zawartymi, które nie odpowiadały stanowisku procesowemu pozwanego w tej sprawie. Z tych przyczyn Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu ruchu drogowego uznając go zmierzający do przedłużenia postępowania.

Ustalając rodzaj poniesionych przez powoda obrażeń, sposób i czas ich leczenia, trwałości następstw, dolegliwości bólowych oparto się na dokumentacji medycznej powoda oraz na opiniach biegłych z zakresu ortopedii, neurologii, psychiatrii i oraz biegłego lekarza internisty . Opinie wydane przez biegłych są rzetelne i kompleksowe. Biegli oparli się na całokształcie dokumentacji lekarskiej i badaniu powoda wykonanym w zakresie niezbędnym do wydania poszczególnych opinii. Strony nie składały zastrzeżeń do treści opinii.

Co do skali odczuwanych przez powoda dolegliwości, znaczenia doznanego urazu dla możliwości wykonywania czynności życiowych oparto się na dowodzie z przesłuchania stron i opiniach powołanych wyżej biegłych. Dowody te w sposób spójny obrazują stan zdrowia powoda i wpływ na jego egzystencję. Powód zeznając nie eksponował nadmiernie swojego pokrzywdzenia, a starał się rzetelnie przedstawić jak zmieniło się jego życie od czasu wypadku. W odniesieniu do trudności w życiu codziennym zeznania powoda należy uznać za wiarygodne w świetle zasad doświadczenia życiowego.

Dowód z przesłuchania stron został ograniczony do przesłuchania powoda z powodu nie delegowania przez pozwaną osoby uprawnionej do reprezentacji celem przesłuchania.

Wysokość odszkodowania z tytułu utraconych zarobków oraz wysokość renty wyrównawczej ustalono na podstawie powołanych wyżej dowodów z dokumentów oraz na podstawie dowodu z opinii biegłej z zakresu emerytur, rent i kapitału początkowego H. P.. Sąd uznał opinię za sporządzoną rzetelnie, kompleksowo, przy uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w tym przedmiocie. Pozwany po doręczeni mu odpisu dostarczonych przez ostatniego pracodawcę powoda karty wynagrodzeń pracowników porównawczych nie kwestionował już samej opinii, nie wnosił o jej uzupełnienie, jak i nie kwestionował doboru pracownika porównawczego.

Sąd zważył, co następuje

Bezsporne było w sprawie, że pozwana ponosi odpowiedzialność za sprawcę uczestnika wypadku komunikacyjnego P. Z. (okoliczność przyznana przez pozwaną w trybie art. 229 k.p.c.). Nie wymagało również dowodu, że pozwana nie uznała swojej odpowiedzialności za opisany wyżej wypadek komunikacyjny.

Spór dotyczył tego czy ubezpieczony u pozwanej P. Z. ponosi odpowiedzialność za zaistnienie wypadku komunikacyjnego, w którym powód poniósł szkody, a jeśli tak czy żądane zadośćuczynienie jest adekwatne do rozmiaru cierpienia powoda, a w przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej do ustalenia odpowiedniego zadośćuczynienia, oraz do oceny zasadności pozostałych żądań co do zasady jak i wysokości. Następnie należało ustalić czy powód przyczynił się do powstania szkody, a jeśli tak to w jakim stopniu zadośćuczynienie i inne należne mu świadczenia powinny zostać obniżone.

Podstawą prawną odpowiedzialności sprawcy wypadku był art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Z kolei podstawą prawną odpowiedzialności ubezpieczyciela sprawcy wypadku jest art. 13 ust. 2 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Dla porządku należy wskazać, że na podstawie art. 11 k.p.c. w postępowaniu cywilnym wiążą jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. W postępowaniu karnym wyrokiem z 12 maja 2016 roku Sąd Rejonowy w G.uznał P. Z. za niewinnego popełnienia czynu tj. wypadku komunikacyjnego z 21 lipca 2013 roku, na skutek którego powód poniósł szkodę.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim na podstawie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego ustalono, Sąd uznał, że bezpośrednią przyczyną wypadku, na skutek którego powód odniósł szkodę było wymuszenie pierwszeństwa przejazdu przez kierującego samochodem marki V. (...) P. Z., natomiast zachowanie powoda w czasie tego wypadku może być rozpatrywane jedynie w kategorii przyczynienia się do powstania szkody.

P. Z. przed włączeniem się do ruchu na drodze z pierwszeństwem pojazdu miał obowiązek obserwować całą szerokość jezdni, tym bardziej, że zamierzał włączyć się na dalszy pas ruchu (skręcał w lewo). Sytuacja na drodze była czytelna i dawała się przewidzieć, jednak wymagała od kierującego pojazdem V. (...) zaangażowania w ocenie sytuacji na drodze. Jak ustalono, P. Z. przed wjechaniem z drogi podporządkowanej na skrzyżowanie, przy właściwym upewnieniu się miał możliwość widzenia ruchu pojazdów nadjeżdżających od strony Z., w tym również powoda jadącego za pojazdem marki O. (...). Zatem nie można uznać, że P. Z. znalazł się w sytuacji zaskakującej lub niedającej się przewidzieć na drodze. Chwilowe zasłonięcie motocyklisty na jezdni przez obrys samochodu O. (...) i ukształtowanie przebiegu jezdni w krzywiźnie zakrętu, w żaden sposób nie uprawniają do bezkrytycznego wjechania z drogi podporządkowanej na skrzyżowanie. To P. Z. wyjeżdżając z drogi podporządkowanej na skrzyżowanie pominął obowiązek zachowania szczególnej ostrożności, wytworzył stan zagrożenia i zajechał drogę kierującemu motocyklem na drodze z pierwszeństwem przejazdu, dodatkowo manewr skrętu w lewo nie był wykonywany bezpiecznie również w stosunku do nadjeżdżającego pojazdu marki O. (...), który widząc wjeżdżający na skrzyżowanie pojazd kierowany przez P. Z. musiał zmniejszyć prędkość obawiając się zderzenia pojazdów. P. Z. dopiero po przejeździe samochodu marki O. (...) miałby możliwość obserwacji całej szerokości jezdni, na którą zamierzał wjechać z drogi podporządkowanej. Zatem powinien był kierując się nadrzędną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym ustąpić pierwszeństwa przejazdu wszystkim pojazdom poruszającym się drogą z pierwszeństwem przejazdu, które uniemożliwiały mu wykonanie bezpiecznego manewru skrętu w lewo. Dla oceny zachowania P. Z., który naruszył zasadę ustąpienia pierwszeństwa przejazdu bez znaczenia jest zachowanie kierującego motocyklem powoda, gdyż ten poruszał się drogą z pierwszeństwem przejazdu. Przystąpienie przez powoda do manewru wyprzedzania w miejscu niedozwolonym czy przekroczenie dopuszczalnej administracyjnie prędkości pojazdu mogą być rozpatrywane jedynie w kategorii przyczynienia się do powstania szkody, natomiast nie stanowią bezpośredniej przyczyny opisanego wyżej wypadku drogowego.

Zgodnie z ogólną zasadą zachowania na drodze wyrażoną w art. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym każdy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Poprzez tę zasadę postrzegać należy i definiować zasadę zachowania szczególnej ostrożności i zasadę ograniczonego zaufania. Normy przestrzegania tych zasad nie są sztywne i należy odnosić je do konkretnych okoliczności na drodze, a w przypadku zaistnienia wypadku, ocena czy zasady te były przestrzegane przez uczestników ruchu odnosi do konkretnych okoliczności faktycznych, w których do wypadku doszło. P. Z. naruszył powyższą zasadę oraz art. 25 ust. 1, który nakładał na niego zachowanie szczególnej ostrożności i nakazywał ustąpienie pierwszeństwa przejazdu powodowi.

Sąd uznał, ze powód wykazał wszystkie przesłanki odpowiedzialności pozwanego za wypadek z 21 lipca 2013 roku tj. zdarzenie będące źródłem szkody, szkodę, adekwatny związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zawinionym zachowaniem ubezpieczonego u pozwanego P. Z..

Przechodząc do rozważań dotyczących wysokości zadośćuczynienia należy wskazać, że zgodnie z art. 445 § 1 k.c. w wypadkach uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Powyższa norma nie odwołuje się do żadnych obiektywnych i wyłącznych mierników. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem podstawowym kryterium określającym rozmiar należnego zadośćuczynienia jest rozmiar doznanej krzywdy tj. rodzaj, charakter, długotrwałość cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, nieodwracalność ich skutków, liczbę i czasokres pobytów w szpitalach, liczbę i stopień inwazyjności ewentualnych zabiegów medycznych, nasilenie i czas trwania ewentualnych dolegliwości bólowych, a nadto trwałość skutków czynu niedozwolonego, wpływ na dotychczasowe życie poszkodowanego, ogólną sprawność fizyczną i psychiczną poszkodowanego oraz prognozy poszkodowanego na przyszłość. Ocenie podlegają również cierpienia psychiczne związane zarówno z ich przebiegiem, jak i w razie ich nieodwracalności ze skutkami, jakie wywołują w sferze życia prywatnego i zawodowego. Rozgraniczać należy te sytuacje, w których doznane urazy zostały wyleczone i nie będą miały dalszych skutków i wpływu ma życie poszkodowanego w przyszłości od tych, w których urazy będą powodowały dalsze cierpienia i krzywdę oraz będą rzutowały na poziom życia i jego jakość. Zadośćuczynienie ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, stąd jego wysokość musi przedstawiać realną, ekonomicznie odczuwalną wartość. (wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2015 r., sygn. IV CSK 624/14, wyrok Sądu Najwyższego z 29 sierpnia 2013 r., sygn. I CSK 667/12). Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nie może oznaczać przyzwolenia na lekceważenie takich bezcennych wartości, jak zdrowie czy integralność cielesna, a okoliczności wpływające na określenie tej wysokości, jak i kryteria ich oceny muszą być zawsze rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego i sytuacją życiową, w której się znalazł.(tak Sąd Najwyższy w wyroku z 13 grudnia 2007 roku sygn. akt I CSK 384/07).

Na skutek wypadku z 21 lipca 2013 r. powód odniósł bardzo ciężkie i rozległe obrażenia bezpośrednio zagrażające jego życiu, którym towarzyszył silny ból, długotrwałe i uciążliwe leczenie. Powód po wypadku już nigdy nie odzyska pełnej sprawności fizycznej, a co więcej jego stan zdrowia w związku z doznanymi urazami może się pogorszyć mimo codziennej rehabilitacji. Łączny trwały uszczerbek na zdrowiu powoda został ustalony przez biegłych lekarzy na 171%. Powód przed wypadkiem był osobą zdrową, samodzielną, sprawną fizycznie, realizującą się na wielu płaszczyznach życia zawodowego, rodzinnego i społecznego. Na skutek wypadku powód stał się osobą zależną od pomocy osób drugich. Zwykłe czynności nawet takie jak wiązanie sznurowadeł sprawiają powodowi trudność. Powód mimo młodego wieku (w dniu zdarzenia powód miał 32 lata) nie jest w stanie wykonać żadnej cięższej pracy. Ciągle odczuwany ból został oceniony przez biegłych z zakresu ortopedii i neurologii w 10 stopniowej skali VAS w momentach ich nasilenia na 8-10 pkt. Powód w trakcie przesłuchania podał, ze gdyby miał gwarancję, że amputacja lewej lęki gwarantowała mu uwolnienie się od tego ciągłego bólu to już dawno by się na nią zdecydował. Do tego dochodzi ból związany z urazami kręgosłupa, dolegliwości ze strony nerek. Strach związany z dalszym pogorszeniem zdrowia odcisnął piętno również na zdrowiu psychicznym powoda. Na skutek wypadku zmieniło się usposobienie powoda do tego stopnia, że rozstał się z narzeczoną, z którą planował zawrzeć związek małżeński. Z powodu stanu zdrowia powód nie może wykonywać pracy zawodowej, uprawiać sportu, aktywnie uczestniczyć życiu lokalnej społeczności ( członkostwo w OSP w Ś.). Stan powoda mimo upływu 7 lat od wypadku nie tylko się nie polepszył ale ulega pogorszeniu. Rokowania lekarzy co do stanu zdrowia powoda są niepomyślne. Powodowi utrzymanie aktualnego stanu zdrowia może zapewnić tylko stała rehabilitacja i dostęp do rozwijających się sposobów uśmierzania bólu.

Sąd uznał, że rozmiar krzywdy powoda jest znaczny. Biorąc pod uwagę, że zadośćuczynienie powinno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, która nie może być jednak nadmierna do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych w społeczeństwie, a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, Sąd uznał, że kwotą adekwatną do cierpień fizycznych i psychicznych powoda oraz uszczerbku na zdrowiu jest kwota 400.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Odnosząc się do podniesionego prze pozwaną zarzutu przyczynienia się przez powoda do powstania szkody należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 362 k.c., jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. W orzecznictwie przyjęto, że przyczynieniem się poszkodowanego do powstania szkody jest każde jego zachowanie pozostające w normalnym związku przyczynowym ze szkodą, za którą ponosi odpowiedzialność inna osoba. Przy czym, zachowanie się poszkodowanego musi stanowić adekwatną współprzyczynę powstania szkody lub jej zwiększenia, czyli włączać się jako dodatkowa przyczyna szkody. Przesłanką więc stosowania art. 362 k.c. stwarzającą możliwość obniżenia odszkodowania jest taki związek pomiędzy działaniem lub zaniechaniem poszkodowanego a powstałą szkodą (zwiększeniem się jej rozmiarów), że bez owej aktywności poszkodowanego bądź w ogóle nie doznałby on szkody, albo też wystąpiłaby ona w mniejszym rozmiarze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III CSK 248/13, LEX nr 1541200, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt IV CSK 228/08, niepubl.). U podłoża tej konstrukcji tkwi założenie, że jeżeli sam poszkodowany swoim zachowaniem wpłynął na powstanie lub zwiększenie szkody, słusznym jest, by poniósł konsekwencje swego postępowania.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, należy podkreślić, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wynika, że powód wykonywał manewr wyprzedzania w miejscu niedozwolonym oraz, że przekroczył dopuszczalną administracyjnie prędkość, z jaką mógł poruszać się go pojazd. Pozwany nie wykazał, aby brak uprawnień do kierowania motocyklu przyczynił się do powstania szkody. Również nie zaoferowano żadnych dowodów z których wynikałoby, że przekroczenie przez powoda dopuszczalnej administracyjnie prędkości o 9 km/h spowodowało zwiększenie się szkody tj. obrażeń ciała powoda, nie wykazano, że uszkodzenie ciała powoda nie byłoby tak rozległe lub poważne. Jedynie podjęcie manewru wyprzedzania z naruszeniem obowiązku zachowania szczególnej ostrożności w związku ze zbliżaniem się do skrzyżowania dróg w ocenie Sądu należy uznać za przyczynienie się do powstania zdarzenia będącego źródłem szkody.

O tym, czy obowiązek naprawienia szkody należy zmniejszyć ze względu na przyczynienie się, a jeżeli tak to w jakich stopniu, decyduje sąd w procesie sędziowskiego wymiaru odszkodowania, przy uwzględnieniu tego rodzaju okoliczności jak wina lub nieprawidłowość zachowania poszkodowanego, porównanie stopnia winy obu stron, rozmiar doznanej szkody i ewentualne szczególne okoliczności danego przypadku (tak SN w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie IV CSK 241/09, LEX nr 677896). Przy miarkowaniu świadczeń odszkodowawczych należałoby zatem uwzględnić, że to przede wszystkim zachowanie kierującego pojazdem było zawinione, zaś nieodwracalne skutki wypadku, dotknęły wyłącznie poszkodowanego.

Mając na uwadze przytoczone wyżej przyczyny zaistnienia wypadku komunikacyjnego, w którym powód został poszkodowany powyższe tj. stopień zawinienia P. Z. (którego zachowanie było bezpośrednią przyczyną wypadku i bez znaczenia dla tej oceny jest zachowanie poruszającego się z drogą z pierwszeństwem przejazdu powoda) i poszkodowanego (który poruszając się drogą z pierwszeństwem pojazdu również naruszył przepisy ruchu drogowego), ale również rozmiar szkody, który w zdecydowanej większości i nieodwracalnej dotknął powoda Sąd uznał za zasadne zmniejszenie zadośćuczynienia ustalonego na rzecz powoda o 25%.

Zatem przy uwzględnieniu przyczynienia poszkodowanego do powstania szkody, na podstawie art. 436 § 2 k.c., 415 k.c., 445 § 1 k.c. w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art. 362 k.c. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia 300.000 zł (400.000 zł – (25% z 400.000 zł) = 300.000 zł). Na marginesie należy dodać, że samo ustalenie zadośćuczynienia, bez wzięcia pod uwagę zarzutu przyczynienia, w kwocie wyższej, niż wskazania w zmodyfikowanym żądaniu pozwu nie stanowi naruszenia art. 321 § 1 k.p.c., gdyż samo rozstrzygnięcie mieści się w granicach żądania.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Należy mieć na uwadze, że orzeczenie Sądu przyznające zadośćuczynienie ma charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego, a nie konstytutywnego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 22 lutego 2007 roku, sygn. akt I CSK 433/2006, niepublikowane). Zobowiązane do zapłaty zadośćuczynienia ma charakter zobowiązania bezterminowego, toteż przekształcenie go w zobowiązanie terminowe może nastąpić w wyniku wezwania wierzyciela (pokrzywdzonego) skierowanego wobec dłużnika do spełnienia świadczenia (art. 455 k.c.). Pozwana w odpowiedzi na pozew nie kwestionowała daty od jakiej powód żądał odsetek w odniesieniu do art. 817 k.c. Sąd zasądził odsetki odnośnie od 150.000zł zgodnie z żądaniem pozwu tj. od 3 lipca 2015 roku, gdyż pozwana nie podniosła żadnych zarzutów, które wskazywałyby na naruszenie przez powoda terminu wynikającego z art. 817 § 1 k.c., a od kolejnych 150.000 zł od 30 października 2014 roku (zgłoszenie roszczenia ubezpieczycielowi w piśmie z 30 września 2014 roku)

Podstawę prawną odszkodowania za utracone dochody stanowi art. 361 § 2 k.c. Świadczenie to, jak wyżej ustalono, za okres od dnia wypadku do końca lipca 2014 roku wynosi 19.336,63 zł, jednak przy uwzględnieniu 25% przyczynienia się powoda do powstania szkody żądanie w tym przedmiocie, na podstawie powołanego wyżej przepisów, uwzględniono do kwoty 14.502,47 zł, oddalając powództwo w pozostałej części.

Żądanie zasądzenie renty wyrównawczej znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 444 § 2 k.c. Powód domagał się zasądzenia renty wyrównawczej w wysokości 3.360,57 zł począwszy od 1 sierpnia 2014 roku do 10-go dnia każdego miesiąca z zastrzeżeniem odsetek ustawowych. Żądanie to po wydaniu opinii przez biegłą z zakresu emerytur i rent nie zostało zmienione. W związku z powyższym mając na uwadze 25 % przyczynienie się powoda do powstania szkody oraz postanowienia art. 321 § 1 k.p.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda rentę wyrównawczą według wyliczeń biegłej za okres od 1 sierpnia 2014 roku do 30 listopada 2019 roku, pomniejszając wyliczone przez biegłą kwoty o 25% i w przypadku gdy kwota renty w danym miesiącu była wyższa niż 3360,57 zł na podstawie art. 321 § 1 k.p.c. podlegała zmniejszeniu do tej kwoty. Tak samo wyliczono rentę za dalszy okres tj. od 1 grudnia 2019 roku do 30 lipca 2020 roku tj. ustaloną w sposób podany wyżej kwotę renty 5931 zł pomniejszono o 25% i ograniczono do żądania pozwu. Żądanie zasądzenia renty ponad kwotę 234.516,49 zł jako niezasadne podlegało oddaleniu. W punkcie 3 wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powoda, przy uwzględnieniu przyczynienia powoda do powstania szkody i art. 321 § 1 k.p.c., rentę wyrównawczą na przyszłość w wysokości 3360,57 zł miesięcznie.,

O odsetkach odnośnie do żądań zasądzenia renty i odszkodowania orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., uznając, ze powód uległ tylko co do nieznacznej części swojego żądania, gdyż wygrał sprawę w 98 %, zatem pozwany zobowiązany jest do poniesienia wszystkich kosztów procesu. Powód ponosił część opłaty od pozwu w wysokości 1000 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 7200 zł (ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu). Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazano pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 21232,43 zł tytułem kosztów sądowych tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa, przy uwzględnieniu uiszczonych przez pozwaną zaliczek na poczet wynagrodzenia biegłych w wysokości 4000 zł . Na koszty sądowe tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa składały się: opłata od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony w wysokości 16.984 zł, wynagrodzenia biegłych w łącznej wysokości 4248,43 zł (przy uwzględnieniu zaliczek uiszczonych przez pozwanego).

Rozprawa została zamknięta i wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs2 ustawy z 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Sędzia

Marzena Drabina

Sygn. akt I C 10/20

ZARZĄDZENIE

1.  odnotować w kontrolce uzasadnień,

2.  odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron,

3.  kal. 14 dni od d/d lub z wpływem.

R., 15 października 2020 roku

(s. ref. przebywał na urlopie wypoczynkowym od 8 sierpnia do 1 września 2020 roku, do Sądu Okręgowego w Rybniku s. ref. delegowany był w dniach: 3, 10 24 września 2020 roku oraz 1 i 15 października 2020 roku)

Sędzia

Marzena Drabina