Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Rybniku

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 227/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 4 lutego 2025 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt III K 1/24.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

1.  Przyjęciu, iż w sytuacji braku dostatecznych dowodów na stwierdzenie sprawstwa oskarżonego przyjęto, iż oskarżony miał dopuścić się popełnienia zarzuconych mu aktem oskarżenia czynów w sytuacji kiedy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza w sposób nie budzący wątpliwości, sprawstwa oskarżonego, a zatem uznać należy, iż w wyniku pojawiających się wątpliwości okoliczności sporne winny zostać rozstrzygnięte na jego korzyść, co nie nastąpiło w efekcie doprowadzając do skazania oskarżonego w tak znacznym wymiarze:

2.  Pominięciu wyjaśnień oskarżonego złożonych w sprawie, z których wynika kontekst sytuacyjny okoliczności, w których doszło do jego oskarżenia, a w szczególności przyczyn, dla których E. Ż. i członkowie jej najbliższej rodziny złożyli obciążające oskarżonego zeznania, a tym samym pominięciu całkowicie nakreślonej przez niego wersji, która to z kolei korespondowała z zeznaniami J. P. i Ł. S., uznanymi przez sąd jako marginalnie znaczącymi z punktu widzenia ustalenia sprawstwa oskarżonego;

3.  Pominięciu wydanych na potrzeby postępowania opinii sądowo – seksuologicznych oraz psychologiczno – psychiatrycznych, z których jasno i w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, iż oskarżony nie jest osobą wykazującą dewiacje seksualne, tym samym trudnym do przyjęcia była wersja postawionego mu w całości zarzutu, bowiem była oparta wyłącznie na twierdzeniu małoletniej pokrzywdzonej, które nie korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

4.  Pominięciu faktu, iż oskarżony pomimo postawienia mu tak poważnych zarzutów nadal sprawuje opiekę nad małoletnią córką K. (1) przy braku wyraźnego protestu w tej materii ze strony matki pokrzywdzonej Pani E. Ż., co dowodzi, iż w istocie żona oskarżonego nie obawia się możliwości popełnienia przez oskarżonego czynów na tle seksualnym, a tym samym poddaje pod istotną wątpliwość sprawstwo oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesione i zacytowane wyżej zarzuty są bezzasadne i jako takie, nie podlegają uwzględnieniu.

Pomimo podniesienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych – art. 438 pkt 3k.p.k., w istocie, co wynika z ich treści, skarżący postawił zarzuty obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 k.p.k. Z kolei w pkt 1 petitum apelacji wyraźnie zarzucił obrazę przepisu art. 5 § 2 k.p.k.

Skoro tak, to tytułem wstępu wyświetlić przyszło, że godnie z art. 7 kpk organy postępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, wtedy gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk).

Sąd meriti, wbrew niepotwierdzonym zarzutom, rzetelnie przeprowadził postępowanie dowodowe, następnie dopuszczone dowody poddał kompleksowej analizie, której dał wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełniło wszelkie wymagania z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.

Co istotne, oceny te, wbrew gołosłownym zarzutom, nie są obarczone dowolnością. Sąd I instancji miał bowiem w polu widzenia wszystkie przeprowadzone dowody, nie ograniczył się do ich części (który to błąd niestety popełnił autor apelacji), a dokonane oceny są zgodne z podstawową wiedzą i doświadczeniem życiowym.

Zasadne jest wreszcie wyświetlenie, że zasada wynikająca z powołanego w zarzucie apelacji przepisu art. 410 k.p.k. obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które, przedstawiając w środku odwoławczym własne stanowisko, nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów, lecz muszą odnosić się do całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej (wyrok SA w Łodzi z 19 października 1999 r., II AKa 71/99, KZS 2001 r., z. 10, poz. 43; D. Świecki (red.) Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I, wyd. II, teza 8 do art. 410 kpk).

Wreszcie, które to uchybienie również popełnił autor apelacji, zaznaczyć przyszło, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że nie można łącznie postawić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 i art. 7. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 § 2, lecz art. 7. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2. Jednakże naruszenie tego przepisu jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne są zależne np. od dania wiary lub odmówienia jej określonym dowodom, to nie można mówić o naruszeniu art. 5 § 2, a ewentualne zastrzeżenia do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7.

W tym stanie rzeczy, przechodząc do istoty sprawy, sąd odwoławczy zobowiązany był rozstrzygnąć zarzuty pierwotne, w realiach tej sprawy, te wymienione w punktach od 2 do 4 petitum apelacji.

Nie można więc zgodzić się ze skarżącym, że sąd I instancji pominął „kontekst sytuacyjny okoliczności”, w których doszło do jego oskarżenia, co miało mieć związek błędną oceną zeznań małoletnich pokrzywdzonych i E. Ż.. Nie zasadne było również kwestionowanie dokonanej przez sąd meriti oceny zeznań świadków J. P. i Ł. S., które zdaniem autora apelacji, korespondowały z wyjaśnieniami oskarżonego. Analizie zeznań ostatnio wymienionych świadków skarżący poświęcił jedynie krótki akapit apelacji, co samo w sobie wyraźnie świadczy o tym, że zarzut ten stanowi jedynie dowolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu. Sąd I instancji bowiem w wystarczającym stopniu wykazał, że relacje wskazanych świadków nie miały większego znaczenia w tej sprawie. Nie posiadali bezpośredniej wiedzy na temat relacji oskarżonego z członkami jego rodziny i małoletnią pokrzywdzoną. Ł. S. zeznał, iż w latach 2017 do 2022 roku miał kontakt z oskarżonym i małoletnim K. (2) raz lub dwa razy w roku. Poza tym utrzymywał kontakt telefoniczny z oskarżonym. Na wiedzę ze słyszenia (od oskarżonego), wskazywał również J. P.. Charakterystyczne jest, że obydwaj świadkowie nie mieli żadnych wiadomości w zakresie zarzutu z art. 200 § 1 k.k., na którym w zasadzie skupiła się apelacja. Nie sposób zgodzić się też z apelującym, że pozostali świadkowie, którym sąd miał dać wiarę, swoją wiedzę posiadali wyłącznie od E. Ż., a mimo to w oparciu o te dowody sąd czynił ustalenia faktyczne.

Zapewne świadkiem takim nie była S. K., czy I. M., co zasadnie wyświetlił sąd I instancji, nadając tym dowodom priorytetowe znacznie. Zeznaniom z tych świadków skarżący nie poświęcił jakiejkolwiek uwagi, co było główną przyczyną ustalenia przez sąd odwoławczy, że analiza dowodów zaprezentowana w apelacji miała charakter wybiórczy – niezgodny z dyrektywą z art. 410 k.p.k. Już z tej przyczyny omawiany zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Wbrew uwagom skarżącego I. M. zeznawała na temat tego co zaobserwowała sama jak również opisywała relacje K. G. (1), co należycie wyświetlił sąd I instancji.

Z kolei zeznania pozostałych świadków (nie wymienionych wyżej) zostały umieszczone przez sąd I instancji w sekcji uzasadnienia 2.2, a więc, wbrew narracji przedstawionej w apelacji, jako niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Nie można także zgodzić się ze skarżącym, że sąd I instancji pominął „kontekst sytuacyjny okoliczności”, w których doszło do oskarżenia P. Ż., zwłaszcza nie zwrócił uwagi na to, że pomiędzy stronami toczyło się postępowanie rozwodowe, zaś E. Ż. mogła nakłonić małoletnie dzieci do złożenia zeznań go obciążających.

Takim założeniom przeczy uzasadnienie sądu I instancji, w którym sąd rejonowy w sposób szczegółowy i wyjątkowo wnikliwy rozprawiał się z linią obrony oskarżonego. Miał przeto w polu widzenia relacje między oskarżonym i E. Ż., jak też mocno akcentowany w apelacji fakt, że oskarżony nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej nad córką K. (1) i nadal sprawował nad nią opiekę. Nie jest konieczne ponowne przytaczanie przekonujących argumentów sądu I instancji w tym miejscu, gdyż wystarczające jest odniesienie się do nich. W odniesieniu do zarzutów, wypadało jedynie argumentację sądu a quo uzupełnić poprzez wyświetlenie, że nie jest tak, iż E. Ż. nie przejawiała żadnych obaw w zakresie sprawowania przez oskarżonego opieki nad K. Ż.. Tudzież E. Ż. zeznawała na ten temat na rozprawie w dniu 15 marca 2024 roku, kiedy to bardzo wyraźnie artykułowała swoje obawy w tym zakresie (k.133).

Stawiając zarzut w zakresie wiarygodności małoletnich świadków K. G. (1) i K. G. (2), skarżący znów dopuścił się wyrywkowej analizy materiału dowodowego. Pominął w zupełności materiał dowodowy, który sąd rejonowy przywołał w sekcji 2.1 uzasadnienia, stawiając gołosłowną tezę, że zostali oni zmanipulowani przez matkę. Poza zainteresowaniem skarżącego były zgodnie opinie psychologiczne dotyczące małoletnich a wskazujące, że świadkowie spełniają psychologiczne kryteria wiarygodności. Apelujący zupełnie stracił z pola widzenia zeznania S. K., które nie wzbudziły jakiejkolwiek wątpliwości co do ich wiarygodności. Jednocześnie, co istotne, to zachowanie się oskarżonego względem świadka S. K., które miało mieć miejsce 12 marca 2023 roku, zapoczątkowało niniejszy proces karny, co stracił z pola widzenia skarżący. Pokrzywdzona K. G. (2), kiedy uzyskała od kuzynki S. K. informacje na temat tego, jak ta ostatnia była traktowana przez oskarżonego, poinformowała o tym swoją matkę wskazując jednocześnie, na postępowanie oskarżonego wobec niej samej, czego efektem było zawiadomienie organów ścigania. Jednocześnie, na co zwrócił uwagę sąd I instancji, z zeznań S. K., wynikał fakt, że oskarżony skłonny był do nawiązywania bliskich relacji z niepełnoletnimi dziewczynami, o czym zeznawała przecież E. Ż.. Zeznania S. K. skutecznie podważyły więc prezentowaną w apelacji narrację, zgodnie z którą, zeznania małoletnich pokrzywdzonych w tej sprawie były zupełnie niewiarygodne, były inspirowane przez E. Ż., która w taki oto sposób miała je wykorzystać z uwagi na toczące się postępowanie rozwodowe.

Odnosząc się do treści opinii, w tym opinii seksuologicznych, o czym mowa w zarzucie numer 3 w petitum apelacji, to również zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Na stronach 17 i 18 uzasadnienia, sąd I instancji w sposób wyjątkowo jasny odniósł się do charakteru i znaczenia tych opinii. Jednocześnie dostatecznie wyświetlone zostało jak należy traktować wnioski opinii biegłych seksuologów w odniesieniu do samej możliwości przypisania komuś sprawstwa przestępstwa o charakterze pedofilnym, co jak się wydaje, było istotą omawianego zarzutu. Z uwagi na okoliczność, że w apelacji nie postawiono żadnych dalszych zarzutów w tej materii, ograniczając się do gołosłownego zakwestionowania słusznego sposobu działania sądu I instancji, dalsze rozwodzenie się w tym przedmiocie jest wręcz nie wskazane.

W zakresie wyartykułowanego w uzasadnieniu apelacji, zarzutu naruszenia art. 12 § 1 k.k., stwierdzić przyszło, że sposób jego przedstawienia, nie pozwalał na szerszą polemikę w tym zakresie.

Autor apelacji wskazał bowiem jedynie, że przyjęcie kwalifikacji w zw. z art. 12 § 1 k.k. wykluczało możliwość zastosowania instytucji z art. 37b k.k. i właśnie dlatego poddaje pod kontrolę instancyjną owe rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącego brak jednoznacznego stwierdzenia w uzasadnieniu, iż w tak znacznym odcinku czasowym oskarżony miał dopuszczać się szeregu przestępstw w sposób ciągły.

Tak sformułowany zarzut, w realiach tej sprawy jest trudny do zrozumienia. Czasookres działania oskarżonego w zakresie występku z art. 200 § 1 k.k., został przez sąd I instancji wyjątkowo precyzyjnie określony w pkt 1 sentencji. Jednocześnie został on znacznie ograniczony względem okresu podanego w zarzucie aktu oskarżenia. Zarazem sąd I instancji skrupulatnie wykazał powody takich ustaleń faktycznych (k. 18 – 19 uzasadnienia). Z ustaleń sądu wynika wprost, że w w.w okresie oskarżony dopuścił się przynajmniej kilku, kilkunastu zachowań o charakterze pedofilnym względem pasierbicy.

W doktrynie i orzecznictwie nie ulega wątpliwości, że poszczególne zachowania mogą samodzielnie realizować znamiona przestępstwa lub wykroczenia (zob. wyrok SN z dnia 5 lutego 2009 r., II KK 250/08; wyrok SA w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2009 r., II AKa 56/09, LEX nr 508295; postanowienie SN z dnia 5 grudnia 2008 r., IV KK 203/08, Prok. i Pr.-wkł. 2009, nr 6, poz. 2; postanowienie SN z dnia 19 marca 2015 r., II KK 56/15, LEX nr 1758753).

Nie powodował również kontrowersji pogląd, iż działanie "w wykonaniu z góry powziętego zamiaru" oznacza sytuację, w której sprawca chce popełnić dwa (lub więcej) zachowania lub też, przewidując możliwość ich popełnienia, na to się godzi. Czyn ciągły może być popełniony zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym.

Przyjmuje się, że zamiar sprawcy musi istnieć w kształcie obejmującym wszystkie zachowania składające się na czyn ciągły albo przed przystąpieniem do działania albo co najmniej w chwili podjęcia pierwszego zachowania składającego się na ciąg. W przypadku czynu ciągłego sprawca realizuje bowiem przestępczy zamiar w kolejnych odsłonach, czy też "na raty". Innymi słowy "z góry powzięty zamiar" oznacza zamiar, który już w chwili jego powzięcia odnosi się do zindywidualizowanych, przynajmniej w ogólnych zarysach, zachowań oraz obejmuje wszystkie te zachowania, które składają się na czyn ciągły.

Przenosząc te rozważania na grunt tej sprawy, w której oskarżonemu przypisano występek z art. 200 § 1k.k., nie mogło być wątpliwości, że kolejne „odsłony” swych zachowań oskarżony realizował z zamiarem wynikowym, wykorzystując fakt wspólnego zamieszkiwania z małoletnią pokrzywdzoną, z którą często pozostawał sam sprawując nad nią opiekę. Co jednak istotne, to materiał dowodowy pozwalał na założenie, że już w chwili podjęcia pierwszego zachowania pefolilnego, oskarżony przewidywał i na to się godził, że dopuści się kolejnych, wykorzystując właśnie fakt pozostawania we wspólnym gospodarstwie odmowym. Świadczyć o tym mogło również zachowanie się oskarżonego względem pokrzywdzonej, która zawsze była przez niego lepiej traktowana. W tym zakresie dalsza polemika z apelującym jest niemożliwa, gdyż nie pozwala na to treść apelacji, która pozbawiona jest w tej części jakiejkolwiek argumentacji.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W podsumowaniu, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania wskazanego w powyższych zarzutach apelacji, stąd wnioski apelacji należało ocenić jako niezasadne.

Zarzuty nie mogły spowodować zmiany wyroku w kierunku postulowanym przez skarżącego, zaś przeciwko uchyleniu zaskarżonego wyroku przemawiała wprost dyspozycja art. 437 § 2 k.p.k.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 4 lutego 2025 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt III K 1/24.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na to, że zarzuty apelacji okazały się chybione, brak było przesłanek z art. 439 k.p.k. oraz sąd nie dostrzegł potrzeby działania z urzędu w trybie art. 440 k.p.k. i 455 k.p.k., zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy (art. 433 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k.).

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II i III

Sąd odwoławczy na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. oraz art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 5 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, obciążył oskarżonego opłatą za II instancję w kwocie 400 zł. Na wydatki postępowania odwoławczego złożył się ryczał za doręczenia wezwań i pism sądowych w wysokości 20 zł po myśli § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.06.2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, a także wydatki związane z wynagrodzeniem reprezentanta małoletnich pokrzywdzonych, które przyznano zgodnie z obowiązującymi przepisami.

7.  PODPIS

Sędzia Paweł Stępień

Sędzia Anita Ossak Sędzia Jacek Myśliwiec