Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Rybniku

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 278/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 25 lutego 2025 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt III K 1970/23.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apelacja obrońcy oskarżonego:

1.  Obraza przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.k. poprzez sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zeznań pokrzywdzonej i wyjaśnień oskarżonego, a także dokumentu w postaci pełnomocnictwa udzielonego przez pokrzywdzoną oskarżonemu i uznanie, że wersja pokrzywdzonej jest spójna i logiczna podczas gdy nie sposób wytłumaczyć dlaczego pokrzywdzona udzieliła pełnomocnictwa bez określenia sumy za którą oskarżony ma sprzedać nieruchomość i jedynie wersja oskarżonego, że pełnomocnictw to stanowiące w istocie przekazanie nieruchomości oskarżonemu mogło być dane gdy równocześnie oskarżony przekazał środki pieniężne zabezpieczające interes pokrzywdzonej pozwala logicznie wyjaśnić przyczyny czynności stron, w także wytłumaczyć zwłokę pokrzywdzonej w założeniu sprawy cywilnej, a następnie złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, co łącznie doprowadziło do niesłusznego uznania, że oskarżony przywłaszczył sobie pieniądze przekazane w trakcie aktu notarialnego;

2.  Błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do uznania, że przedmiotem zamachu była cała kwota uzyskana przez oskarżonego ze sprzedaży udziału w nieruchomości, podczas gdy bezspornie oskarżony z tej kwoty pokrył koszty notarialne, a zatem – niezależnie od cywilnoprawnej zasadności takiego postępowania – nie dysponował całą sumą 97500 złotych i nie mógł jej w całości przywłaszczyć.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty obrońcy absolutnie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Tytułem wstępu wyświetlić przyszło, że godnie z art. 7 kpk organy postępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, wtedy gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk).

Sąd meriti, wbrew niepotwierdzonym zarzutom, rzetelnie przeprowadził postępowanie dowodowe, następnie dopuszczone dowody poddał analizie, której dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ostatecznie oceny dowodów poczynione przez sąd I instancji, choć w niektórych momentach lakoniczne, są zgodne z logiką i podstawowym wręcz doświadczeniem życiowym.

Nie ulega wątpliwości, zdaniem sądu odwoławczego, że to zeznania pokrzywdzonej E. O., należało uczynić podstawą dla istotnych, z punktu widzenia znamion występku z art. 284 § 2 k.k., ustaleń faktycznych. Z kolei zmienne i całkowicie nieprzekonujące wyjaśnienia oskarżonego, w ustalaniu zasadniczych dla sprawy kwestii, należało w zupełności pominąć.

Odnosząc się wprost do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, stwierdzić przyszło, że w jej uzasadnieniu, nie przedstawił on jakichkolwiek argumentów, które pozwalałby chociaż domniemywać, że pełnomocnictwo z dnia 5 czerwca 2021 roku, sporządzone w wymaganej prawem formie aktu notarialnego zarejestrowanego w rep. (...) w Kancelarii Notarialnej A. G. w B. (k. 4 – 6), stanowiło „ w istocie przekazanie nieruchomości oskarżonemu” i mogło być dane równocześnie gdy oskarżony przekazał środki pieniężne zabezpieczające interes pokrzywdzonej. Koronnym argumentem za taką tezą, zdaniem autora apelacji, miał być fakt, że w rzeczowym pełnomocnictwie nie określono kwoty za jaką, wskazany w nim udział w prawie do nieruchomości położonej w B. przy ulicy (...) (działka ewidencyjna numer (...)), miał zostać sprzedany. Wskazać więc należało, że żadne przepis ustawy, nie przewiduje dla ważności pełnomocnictwa do sprzedaży nieruchomości, aby określało ono cenę za jaką nieruchomość powinna być sprzedana. Gdyby było inaczej, jak słusznie zauważył skarżący, to notariusz miał obowiązek odmówić sporządzenia aktu notarialnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie również podkreślano szczególną rolę notariusza jako "strażnika" gwarantującego zgodność obrotu cywilnoprawnego z przepisami prawa i związaną z nią odpowiedzialność, w kontekście postrzegania w społeczeństwie formy aktu notarialnego jako gwarancji pewności obrotu prawnego, pewności ukształtowanego prawa i jego stabilności (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., III CZP 82/13, OSNC 2014, Nr 10, poz. 101). Notariusz, jako osoba zaufania publicznego jest zobowiązany do szczególnej staranności przy sporządzaniu aktów notarialnych, ma zapewniać bezpieczeństwo obrotu prawnego i zabezpieczać go przed wadliwymi czynnościami, czuwać nad tym by nie zostały zagrożone interesy nie tylko stron, ale również innych osób, dla których sporządzany akt będzie wywoływał skutki prawne. Wbrew sugestiom skarżącego, poruszona kwestia nie wywoływała kontrowersji w praktyce orzeczniczej. Wprost przeciwnie. Sąd Najwyższy zajmował stanowisko, że art. 98 k.c. nie sposób wyprowadzić obowiązku, jako wymogu ważności pełnomocnictwa, określenia ceny sprzedaży wyodrębnionego z nieruchomości wspólnej lokalu. Oczywiście jeśli zostanie wprowadzony do pełnomocnictwa taki lub innych element ograniczający zakres umocowania, to jego naruszenie przez pełnomocnika, czyli przekroczenie zakresu umocowania, nie powoduje automatycznie nieważności dokonanej przez pełnomocnika czynności prawnej (por. np. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2021 r. IV CSK 180/21, uzasadnienie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie IICSK 518/15, czy uzasadnienie w sprawie Sądu Najwyższego do wyroku z dnia 22 marca 2019 roku w sprawie I CSK 89/18).

W podsumowaniu tego wątku, próby wyciągania wniosków jak w pkt 1 petitum apelacji, głównie w oparciu o treść pełnomocnictwa z dnia 5 czerwca 2012 roku, gdzie nie określono ceny sprzedaży udziału w opisanej nieruchomości, co wydaje się oczywiste, nie mogły przynieść oczekiwanych przez skarżącego rezultatów.

Pełnomocnictwo jest przecież precyzyjne w swej treści i nie pozostawiało żadnych wątpliwości.

Dywagacje, że przecież oskarżony mógł sprzedać nieruchomość znajomemu np. za 10 000 złotych, nie przystają do realiów faktycznych jak i prawnych tej sprawy.

Z tej pespektywy, jako dowolne należało ocenić dalsze argumenty, którymi posługiwał się obrońca, a które miały doprowadzić do wniosku, że oskarżony, jak należy domniemywać, już wcześniej, zdaje się przy udzielaniu pełnomocnictwa, przekazał pokrzywdzonej kwotę pieniężną odpowiadającą cenie sprzedaży, czy też kwotę mocno zbliżoną, a przez co, nie mógł przywłaszczyć pieniędzy przekazanych mu przez kupującego nieruchomość w późniejszym czasie.

W tej części rozważań warto odnieść się do materiału aktowego, z którego wynika, że na chwilę udzielania pełnomocnictwa, oskarżony był zadłużony na kilkaset tysięcy złotych. Zadłużenie to wynikało, jak zeznawała matka oskarżonego, także w związku z prowadzonymi rodzinnymi interesami (po przejęciu zadłużonej fermy drobiu od rodziców), o czym zresztą wiedziała E. O., która pośrednio to przyznała (k.345 – 346)(o czym będzie mowa w kolejnych sekcjach uzasadnienia). Warto wspomnieć, że rodzina oskarżonego i O. wręcz przyjaźniły się, a początki tej znajomości sięgają lat 80 – tych i także z tego względu wynikała znajomość przez pokrzywdzoną kondycji finansowej oskarżonego. Wracając jednak do kwestii zasadniczej, która legła u podstaw nieuwzględnienia zarzutów apelacji obrońcy, to należało wyprowadzić prosty wniosek, że skoro oskarżony z całą pewnością w roku 2012 posiadał poważne długi (czemu w ogóle nie zaprzeczał), to wręcz nieprawdopodobna jest wersja, lansowana w apelacji, według której, w dacie zbliżonej do udzielenia pełnomocnictwa, oskarżony przekazał pokrzywdzonej kwotę sięgającą wartości nieruchomości.

Tylko powyżej naprowadzone fakty nakazywały pominięcie dalszych zarzutów apelacji, zgodnie z którymi, za wiarygodnością oskarżonego S. przemawiał fakt, że dopiero po czterech latach wystosowano wezwanie do zapłaty, jeszcze później pokrzywdzona wystąpiła z powództwem o zapłatę i zawiadomieniem o przestępstwie. Do okoliczności tych przekonująco odnosiła się pokrzywdzona od samego początku, tak tego procesu, jak i w sprawie cywilnej, o czym świadczą protokoły jej przesłuchania. Kompleksowo zeznała o tych faktach 4 sierpnia 2021 roku (k.70 – 71), jak też w sprawie cywilnej w ramach pomocy prawnej w dniu 11 lipca 2018 roku (k. 61 – 63) i w następnych czynnościach procesowych wykonywanych już w tym postępowaniu. Jednocześnie E. O. stanowczo i niezmiennie opisywała kontakty z oskarżonym wskazując wyraźnie, że w związku całą transakcją przekazała mu nadto kwotę 7000 złotych, celem pokrycia jej kosztów (k.63). Mało tego, kwoty przekazywane sukcesywnie oskarżonemu były odnotowywane przez męża pokrzywdzonej w notesie, którymi to danymi dysponowała pokrzywdzona w czasie jej przesłuchania w dniu 11 lipca 2018 roku.

Te ostatnie fakty nakazywały wręcz nieuwzględnienie zarzutu poznaczonego numerem 2 w petitum apelacji.

Dalszych argumentów względem zaskarżonego orzeczenia brak jest w apelacji, co uniemożliwiało i wykluczało dalszą polemikę.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzuty apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie, to co wydaje się naturalne, nie podlegały uwzględnieniu jej wnioski.

Lp.

Zarzut

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego:

1.  Obraza przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy – art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego okoliczności wynikających zeznań pokrzywdzonej, a mianowicie, że oskarżony zataił przed nią fakt swojego zadłużenia, nadto wyjaśnień oskarżonego, który wprost wskazał na fakt, że posiadał liczne długi na kwoty liczone w setkach tysięcy złotych, objęte postępowaniem egzekucyjnym, a nadto nie posiadał stałego źródła dochodu i tym samym doprowadził pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie jej w błąd. Konsekwencją powyższego naruszenia jest błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że sprawca działał zamiarem przywłaszczenia, podczas gdy działał z zamiarem doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie jej w błąd – zatajenie swojej sytuacji majątkowej;

2.  Obraza przepisów prawa materialnego, a to poprzez zakwalifikowanie czynu popełnionego przez oskarżonego jako wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 k.k., tj. przywłaszczenia, podczas gdy sprawca wypełnił znamiona strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., tj. oszustwa.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Takiej treści zarzuty, zważając na ich uzasadnienie, nakazywały przyjęcie, że autor tej apelacji zarzucił również rażąco i niewspółmiernie łagodną karę, który to zarzut znalazł uznanie sądu odwoławczego.

Z uwagi na zasygnalizowane w poprzedniej sekcji uzasadnienia fakty, zasadnie sąd I instancji przypisał oskarżonemu sprawstwo występku z art. 284 § 2 k.k., kwitując, wyjątkowo zwięźle, iż „w sprawie brak jest dowodów wskazujących jednoznacznie, w którym momencie oskarżony zdecydował się nie przekazywać pokrzywdzonej należności uzyskanej ze sprzedaży należącego do niej udziału w prawie własności nieruchomości (w szczególności zaś, iż zamiar taki miał on już w momencie przyjmowania od niej pełnomocnictwa do sprzedaży udziału lub w momencie zawierania umowy sprzedaży)”.

Pośrednio sama pokrzywdzona przyznała, że w istocie znała sytuację majątkową rodziny oskarżonego, a przez to i jego samego, skoro przejął zadłużony rodzinny interes po ojcu. Niemniej pokrzywdzona zeznawała, że oskarżony po uzyskaniu pieniędzy za sprzedaną nieruchomość, miał jej zainwestować, czyli rozporządził nieswoimi pieniędzmi jak swoimi, co samo w sobie świadczy o znamionach przywłaszczenia (sprzeniewierzenia). W takich realiach, z uwagi na brak jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że w dniu udzielania oskarżonemu pełnomocnictwa, czyli 5 czerwca 2012 roku, temu przyświecał zamiar bezpośredni kierunkowy oszukania pokrzywdzonej, nadto z uwagi na to, że materiał aktowy, wbrew narracji skarżącego, w ogóle nie wskazywał, że oskarżony w jakikolwiek sposób zatajał przed pokrzywdzoną swoją kiepską sytuację finansową, nie pozostawało więc nic innego jak zgodzić się z sądem I instancji także w zakresie ocen prawnych.

Autor aktualnie omawianej apelacji, poza wskazywaniem złej sytuacji finansowej oskarżonego, nie wyświetlił innych argumentów, które mogłyby przemawiać za ustaleniem jakichś czynności sprawczych oskarżonego świadczących, że E. O. została przez niego wprowadzona w błąd, czy też, że wyzyskał on jej błąd, w efekcie czego udzieliła mu rzeczowego pełnomocnictwa.

Na uwagę zasługuje jednak zarzut, w istocie zawarty we wnioskach i uzasadnieniu apelacji, że kara wymierzona oskarżonemu, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, jest rażąco i niewspółmiernie łagodna, o czym będzie mowa w kolejnych sekcjach.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzuty apelacji w omówionej wyżej części, były nieprzekonujące, stąd nie było podstaw do zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego i skazanie oskarżonego za występek z art. 286 § 1 k.k.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 25 lutego 2025 roku, wydany w sprawie o sygnaturze akt III K 1970/23.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na to, że dalsze zarzuty apelacji okazały się chybione, brak było przesłanek z art. 439 k.p.k. oraz sąd nie dostrzegł potrzeby działania z urzędu w trybie art. 440 k.p.k. i 455 k.p.k., zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy (art. 433 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k.).

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmianie podlegał pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku oraz uchylić należało rozstrzygnięcie o opłacie od kary zawarte w pkt 5 wyroku.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd orzekł bowiem karę bliską ustawowemu minimum.

To z kolei, zważając na dyrektywy wymiaru kary z art. 53 i 53 k.k., zwłaszcza mając na uwadze wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, nie znajdowało racjonalnego uzasadnienia. Rację miał więc skarżący domagając się orzeczenia kary surowszej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Zgodzić się należało, że mimo wszystko wobec oskarżonego, dotychczas niekaranego, wiodącego względnie stabilny tryb życia, kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest wystarczająca, dla osiągnięcie swych celów, zwłaszcza w zakresie prewencji indywidualnej.

Istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, wskazująca, iż mimo nie wprowadzenia kary do wykonania, oskarżony nie popełni ponownie przestępstwa oraz wykona nałożone na niego środki probacyjne.

Z tej przyczyny, w tych konkretnych okolicznościach, stosując przepisy obowiązujące aktualnie (przewidują możliwość warunkowego zawieszenia kary tylko do 3 lat próby, a nie do 5 lat), sąd odwoławczy, w szczególności zważając na środek probacyjny zawarty w pkt 3 zaskarżonego wyroku, chcąc stworzyć oskarżonemu szersze perspektywy do wywiązania się z nałożonego obowiązku, określił okres próby na maksymalny możliwy czas.

Jednocześnie, zważając na wartość wyrządzonej szkody, okoliczności zdarzenia, na które składa się w szczególności sposób traktowania pokrzywdzonej, okłamywanie jej, zwodzenie w czasie, zainwestowanie nieswoich pieniędzy, aż wreszcie oświadczenie, że pieniądze nie zostaną oddane, sąd odwoławczy podwyższył karę do maksymalnych rozmiarów, które jednocześnie umożliwiały zastosowanie środków probacyjnych. Kara w takich rozmiarach z pewnością w sposób bardziej zdecydowany będzie oddziaływać na oskarżonego i skłaniać go do wykonania środka probacyjnego. Jednocześnie w żadnym razie nie przekroczy wysokiego stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu.

Konsekwencją zmiany wyroku w taki sposób, było uchylenie orzeczenia o opłacie od kary i orzeczenie o jednej opłacie za obie instancje.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III i IV.

Sąd odwoławczy na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. oraz art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 10 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, obciążył oskarżonego jedną opłatą za dwie instancję w kwocie 180 zł.

Na wydatki postępowania odwoławczego złożył się ryczał za doręczenia wezwań i pism sądowych w wysokości 20 zł po myśli § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.06.2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Oskarżycielce zasądzono nadto od oskarżonego kwotę 840 złotych, a to w związku ze zwrotem wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie w postępowaniu odwoławczym jednego pełnomocnika.

7.  PODPIS