Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Rybniku

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 300/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jastrzębiu – Zdroju z dnia 19 grudnia 2022 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 1128/17.

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

P. T.

Udowodniono, że medykamenty wymienione w pkt IV, części wstępnej zaskarżonego wyroku, przy czym w prawidłowo oznaczonych ilościach, tj. T. (1) w ilości 452 tabletek, D. w ilości 100 tabletek, M. w ilości 10 ml (dwie ampułki o stężeniu 100 mg, T. (...) o pojemności 1 ml oraz T. (2) o pojemności 4 ml, oskarżony posiadał tylko i wyłącznie na własne potrzeby.

Medykamenty te zażywał, co najmniej od maja 2017 roku, przygotowując się do zawodów siłowych, które odbywały się w S. w dniach 30 listopada – 3 grudnia 2017 roku i w których wziął udział, zdobywając 2 miejsce w swojej wadze.

We wcześniejszych latach oskarżony trenował m. innymi trójbój siłowy i wyciskanie leżąc w kategorii 120 kg. Brał udział w różnego rodzaju zawodach, osiągając na nich wysokie lokaty.

Wyjaśnienia oksarżonego T.

k.1174

Dokumentacja przedłożona przez oskarżonego

k.808-831

Protokół oględzin rzeczy z dnia 9 sierpnia 2017 roku

k. 273 – 275

Zaświadczenia z Politechniki (...) z dnia 29 maja 2017 roku oraz z dnia 25 maja 2017 roku

k. 223 – 224

2.

P. T.

Konfiguracja wskazanych wyżej produktów leczniczych stanowi typowy cykl anaboliczno – androgenny stosowany w sportach siłowych, które wówczas trenował oskarżony. Stanowią klasyczny zestaw tzw. „stacku” dopingowego stosowanego w cyklach 8 – 12 tygodni. Medykamenty te mogły być przyjmowane jednocześnie lub na przemian. Ich stosowanie mogło w sposób istotny przyczynić się do zwiększenia wydolności i siły mięśniowej, poprawy regeneracji oraz tolerancji dużych obciążeń treningowych, co bezpośrednio powinno przekładać się na lepsze wyniki sportowe. Zabezpieczone ilości produktów, wskazane powyżej, dla osoby o masie ciała około 120 kg, w realiach tej sprawy, rzeczywiście mogły wystarczyć na cykl przygotowawczy do zawodów w końcowej części sezonu startowego dla jednej osoby.

Opinia biegłego z zakresu medycyny sportowej wraz z opinią uzupełniającą

k.1180- 1184, 1205

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

P. T.

Prokurator nie udowodnił, że oskarżony wskazane w poprzedniej sekcji uzasadnienia medykamenty, posiadał w celu wprowadzenia ich do obrotu.

Opinia biegłego z zakresu medycyny sportowej wraz z opinią uzupełniającą

k.1180- 1184, 1205

Wyjaśnienia oksarżonego T.

k.1174

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.2

Opinia biegłego z zakresu medycyny sportowej wraz z opinią uzupełniającą

Wskazane opinie, oceniane łącznie, są jasne, pełne i wewnętrznie niesprzeczne. Biegły udzielił odpowiedzi na wszystkie stawiane przez sąd pytania, wskazał jednocześnie tok myślowy, który doprowadził go do wniosków końcowych. Nadto, co subsydiarnie miało znaczenie, strony nawet nie próbowały kwestionować opinii biegłego, zaś sąd nie znalazł ku temu podstaw.

2.1.1.1

Wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie odwoławczej oraz powołana wyżej dokumentacja.

Konieczne jest wyświetlenie stronom, tak jak i sądowi I instancji, że merytoryczne wyjaśnienia odebrano od oskarżonego, w istocie dopiero na rozprawie odwoławczej. Pomimo, że oskarżony przedkładał do akt swoje pisemne, obszerne stanowiska, co sugerowało, że istotnie chciał składać wyjaśnienia, to nie skłoniło to sądu I instancji, do odebrania merytorycznych wyjaśnień od oskarżonego. Takie procedowanie sądu I instancji musiało wzbudzić wątpliwości sądu odwoławczego.

Z kolei oceniając relacje oskarżonego, zważając już tylko na przedłożoną przez niego, powszechnie dostępną dokumentację dotyczącą zabezpieczonych medykamentów (k. 808-831), brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień P. T.. Szczegółowo odniósł się on do ilości zabezpieczonych produktów, jego wyjaśnienia w tym zakresie korespondują nawet z wpisami do protokołu oględzin z k. 275 akt sprawy jak i protokołu przeszukania (k.233). Oskarżony rzeczowo wyjaśnił przy tym jakie ilości produktów zabezpieczono u niego oraz podał z jakich powodów, w jego, jak się okazało, słusznej ocenie, w akcie oskarżenia znalazły się nieakceptowalne ilości np. t., które to ilości są niezgodne nawet z protokołem oględzin wskazanym wyżej. Znamienne jest, że sąd odwoławczy, po szczegółowej analizie materiału aktowego, nie był w stanie znaleźć jakiejkolwiek cuasy, która pozwoliłaby chociaż spekulować, że u oskarżonego zabezpieczono 400 ml t.. Jeżeli zabezpieczono 4 fiolki, czego dowodzą w.w. protokoły, to rację miał oskarżony, że przy braku jakiegokolwiek dowodu przeciwnego, należało ustalić, iż oskarżony przechowywał 4 ml. Kiedy zważy się, że powszechna, dostępna w sieci wiedza, wynikająca również z dokumentacji przedkładanej sądowi I instancji przez oskarżonego, wskazywała, że standardowo t. pakowany jest we fiolki o pojemności 1 ml, to ocena wyjaśnień oskarżonego, złożonych na rozprawie odwoławczej, jawiła się jako oczywista i jedyna możliwa.

Również twierdzenia oskarżonego odnośnie „pomylenia” jednostek miary zasługują na wiarygodność. „Mg” oznacza w rozpoznawanym przypadku miligramy, czyli ilość substancji czynnej w leku, w tym przypadku 250 mg testosteronu cypionatu (T. (...)) znajduje się w 1 ml roztworu. Skoro zabezpieczono jedną fiolkę, to oczywistym było, że oskarżony posiadał 1 ml.

Wyjaśnień oskarżonego nie podważał w żadnym zakresie powołany biegły.

Wreszcie, w takich oto okolicznościach, zasługiwały na wiarę wyjaśnienia oskarżonego w zasadniczej części, a to w zakresie celu, w jakim P. T., przechowywał w domu wskazane w akcie oskarżenia środki medyczne. Także w tej części jego wyjaśnienia ściśle korespondują z omawianym przez sąd odwoławczy materiałem dowodowym, zwłaszcza z opiniami biegłego dr hab. n. med. A. W..

Powołane wyżej dokumenty nie wzbudziły wątpliwości sądu, co do swojej rzetelności i wiarygodności.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie i przeprowadzenie opinii biegłego z zakresu medycyny sportowej w zakresie substancji objętych zarzutem nr IV aktu oskarżenia pomimo, iż opinia taka była niezbędna do ustalenia prawidłowej ilości zabezpieczonych substancji (sterydów anabolicznych) oraz okoliczności czy zabezpieczone substancje mogły być używane przez oskarżonego w ramach uprawianej przez niego zawodowo dyscypliny sportowej tj. trójboju siłowego jak i okoliczności czy zabezpieczona ilość mogła być przeznaczona na własny użytek;

2.  obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w zakresie czynu objętego zarzutem nr IV, w szczególności poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie stosowania przez niego sterydów w ramach przygotowań do zawodów w trójboju siłowym, pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego takich jak wyniki badań oskarżonego oraz medali i dyplomów otrzymanych za osiągnięcia w trójboju siłowym i oparcie sprawstwa oskarżonego na opinii Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, która jest niewystarczająca jej określenia;

co w konsekwencji doprowadziło do:

3.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu, iż oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu z art. 124 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez przechowywanie w celu wprowadzenia do obrotu produkty lecznicze w postaci sterydów anabolicznych, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony posiadał sterydy na własny użytek oraz nie wypełnił znamion przewidzianych w art. 124 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Apelacja Oskarżonego:

1.  Brak w uzasadnieniu na jakiej podstawie sąd określił że to substancje niedozwolone, ich ilość nie wskazywała absolutnie na użytek własny, na jakie produkty potrzeba zezwolenie na posiadanie i na jakiej podstawie prawnej to pozwolenie jest wymagalne zw. z art.449a k.p.k.;

2.  Obrazę przepisów postępowania , która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia a to o art. 2 § 2 art. 4, art. 5 § 2 , art 7 , art. l70 § l pkt 2 i 5, art. 410 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o powołanie biegłego w celu zbadania zabezpieczonych substancji jak również określenia ich ilości;

3.  Obrazę przepisów postępowania . która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia a to o art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art 7, art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału że dane substancje były w celu wprowadzenia do obrotu.

4.  Obrazę przepisów postępowania . która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia a to o art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału że ich ilość absolutnie nie wskazywała na to , by miały zostać spożytkowane wyłącznie na własny użytek;

5.  Błąd w ustaleniach faktycznych co jest w danych opakowaniach ponieważ dane substancje nie zostały przebadane a jedynie do Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w K. zostały wysłana dokumentacja fotograficzna z art. 2 § 2, art. 4, art. 6, art. 7, art. 5 § 2, art. 410 k.p.k.;

6.  Błąd w ustaleniach faktycznych co do ilości zabezpieczonych substancji w zw. z art. 2 § 2, art. 4, art. 6, art. 7, art. 5 § 2, art. 410 k.p.k.;

7.  Błąd w ustaleniach faktycznych że dana substancja nie byłą na własny użytek w zw. z art. 2 § 2, art. 4, art. 6, art. 7, art. 5 § 2, art. 410 k.p.k.;

8.  Obrazę przepisów postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych . która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2, 4, 5 § 2, 7, 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nie zachowanie obiektywizmu poprzez nie danie waloru wiarygodności wyjaśnieniom P. T. czy to złożonym pierwotnie czy następnie podczas rozprawy.

Z uwagi na ostrożności procesową w/w orzeczeniu na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 k.p.k.

9.  Obrazę przepisów prawa materialnego ponieważ art. 124 Ustawy Prawo Farmaceutyczne penalizuje wprowadzanie produktów leczniczych a nie penalizacje wprowadzania innych produktów, związków chemicznych.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty obu apelacji, z uwagi na fakt, że w istocie pokrywają się, zostaną omówione łącznie i to zakresie niezbędnym do wydania wyroku kończącego postępowanie karne w tym, trwającym niemal 10 lat, postępowaniu karnym.

Zarzuty obrońcy jak i oskarżonego, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., jak również art. 193 § 1 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k., art. 424 k.p.k. były zasadne i to w stopniu oczywistym.

Wskazane przepisy postępowania zostały przez sąd I instancji naruszone i to w sposób rażący, co miało decydujący wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Tylko w świetle powszechnie dostępnych wiadomości, które wynikają np. z dokumentów przedłożonych sądowi rejonowemu przez oskarżonego na kartach 808 – 825, zasadny był zarzut błędnej, dowolnej a nie swobodnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, czemu dano wyraz w poprzedniej sekcji uzasadnienia. Sam fakt, że oskarżony w toku całego procesu był wyjątkowo aktywny, przedkładał sądowi I instancji swoje obszerne stanowiska dotyczące głównie zarzutu oznaczonego numerem IV, świadczył o tym, że chciał on składać wyjaśnienia, których faktycznie w tej sprawie od niego nie odebrano.

Zupełnie dowolna była więc ocena wyjaśnień oskarżonego, w tej części, w której w zasadzie zaprzeczył on swojemu sprawstwu czynu kwalifikowanego z art. 124 ustawy prawo farmaceutyczne.

Zarzuty naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. również są zasadne, albowiem w oparciu o uzasadnienie sporządzone przez sąd I instancji, nie sposób dowiedzieć się, jakie materiały dowodowe doprowadziły do uznania wyjaśnień oskarżonego, nie przyznającego się do winy, za niewiarygodne, a także nie wynika z tego uzasadnienia, które dowody świadczyły o tym, że oskarżony przechowywał medykamenty wskazane w pkt IV aktu oskarżenia, celem wprowadzenia ich do obrotu, a takich ustaleń dokonał sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Pomimo zalegania w aktach obszernej dokumentacji potwierdzającej wyjaśnienia oskarżonego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sąd I instancji w ogóle się do niej nie odniósł, co samo w sobie było niedopuszczalne.

Sąd I instancji zignorował pisemne stanowiska oskarżonego, które w realiach tej sprawy, mogły stanowić podstawę nie tylko do prawidłowej oceny jego wyjaśnień. Dokumentacja ta, w połączeniu z protokołami oględzin i przeszukania, także w związku z dokumentami wskazanymi przez sąd odwoławczy w niniejszym uzasadnieniu, mogła stanowić sygnalizację, a przy drobiazgowej jej analizie, pozwalała nawet na poczynienie prawidłowych ustaleń w zakresie celu, w którym oskarżony posiadał przedmiotowe medykamenty. Z całą pewnością dokumentacja ta, skoro sąd I instancji nie był w stanie samodzielnie przeanalizować ulotek dotyczących tych produktów, uzasadniała tezę, że w istocie dla rozstrzygnięcia tej sprawy niezbędne są wiadomości specjalne. Przez to zasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to art. 193 § 1 k.p.k. i art. 170 § 1 k.p.k.

Wyjątkowe lakoniczne postanowienie z dnia 19 września 2022 roku, którym oddalono wnioski obrońcy o dopuszczenie biegłego stosownej specjalności, było oczywiście chybione.

Zresztą postanowienie to nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia (k.833), stąd polemiką z nim jest wręcz niemożliwa. Sąd I instancji jedynie powołał się na „opinię WF”, której w tej sprawie nie dopuszczano. Pismo z kart 289 – 290, sporządzone przez Wojewódzki Inspektorat Farmaceutyczny, nie jest żadną opinią w rozumieniu ustawy, a jedynie stanowiskiem tego organu sporządzonym na prośbę jednostki policji. W szczególności z pisma tego nie wynikają istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy kwestie, które zamierzał dowodzić obrońca, zwłaszcza w zakresie ustalenia celu, w którym oskarżony posiadał przedmiotowe medykamenty. Samo ustalenie, jak to dowolnie uczynił sąd I instancji, że produkty te nie są dopuszczone do obrotu w Polsce jako produkty lecznice, nie mogło spowodować przypisania oskarżonemu sprawstwa występku z art. 124 ustawy prawo farmaceutyczne. Wreszcie, obrońca przedmiotowy wniosek dowodowy złożył w dniu 11 sierpnia 2022 roku, zaś wyrok wydano dopiero w dniu 19 grudnia 2022 roku. Zasadny był więc zarzut naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., a w szczególności art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., gdyż okoliczność, którą zamierzał dowodzić obrońca, miała priorytetowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, stanowiła bowiem o istnieniu lub braku istnienia decydującego znamienia występku z art. 124 ustawy prawo farmaceutyczne.

Tylko powyższe rozważania, oparte przede wszystkim na rzetelnej ocenie materiału dowodowego, poczynionej w pierwszej sekcji uzasadnienia sądu odwoławczego, nakazywały wręcz ocenę, że ustalenia sądu I instancji o treści „ również ich zabezpieczona ilość absolutnie nie wskazywała na to, by miały zostać spożytkowane wyłącznie na własny użytek”, nie miały związku ze stanem faktycznym tej sprawy.

Najwyraźniej potwierdzają do prawidłowe i jedyne możliwe do poczynienia ustalenia faktyczne zaprezentowane przez sąd II instancji. Przedmiotowe substancje oskarżony zażywał jeszcze w maju 2017 roku, jak wykazał biegły, a o czym świadczyły wyniki badań laboratoryjnych jego krwi, które to dokumenty oczywiście również zlekceważył sąd I instancji. Kiedy zważy się dodatkowo na prawidłowo ustalone ilości tych medykamentów, oceni je przez pryzmat wniosków biegłego, nie pominie się aktywności sportowej oskarżonego, to oczywistym jest, że nieakceptowalne, błędne były ustalenia sądu rejonowego, co do istoty tej sprawy.

Dlatego zarzut błędnych ustaleń faktycznych, który był efektem ewidentnych naruszeń przepisów postępowania, głównie art. 7 i 410 k.p.k.(skoro sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o wyjątkowo fragmentaryczną analizę materiału dowodowego), był również oczywiście zasadny.

Sąd odwoławczy nie odnosił się do zarzutów obrazy przepisów prawa materialnego, w tym przypadku przepisu art. 124 ustawy prawo farmaceutyczne, gdyż aby było możliwe dopuszczenie się takiej obrazy, pierwotnie Sąd I instancji, musiałby prawidłowo ustalić stan faktyczny, czego w tym przypadku zabrakło.

Wniosek

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W realiach tej sprawy, jak wykazały przedstawione rozważania, wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego był zasadny.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Jastrzębiu – Zdroju z dnia 19 grudnia 2022 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 1128/17 – pkt 6 sentencji wyrok, czyli w zaskarżonej części

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd I instancji dopuścił się wskazanych wcześniej naruszeń przepisów postępowania, które miały oczywisty wpływ na treść wyroku.

Jednocześnie jakże dowolne, nieprzekonujące i pozbawione podstaw faktycznych były twierdzenia oskarżyciela publicznego, który pomimo jednoznacznych dowodów, zwłaszcza w postaci opinii biegłego, nadal utrzymywał, że oskarżonego należało skazać, a to z uwagi na, bliżej nieokreślony całokształt sprawy i fakt, że przecież skazano go za wprowadzanie do obrotu dopalaczy. Wskazać w tej części przyszło, że zdarzenia, za które skazano oskarżonego miały miejsce kilkanaście miesięcy wcześniej i pozostawały one bez jakiegokolwiek związku z przedmiotem tej sprawy. Jeżeli prokurator uważał inaczej, to miał obowiązek wykazać się inicjatywą i jako organ lansujący oskarżenie, przedłożyć, zwłaszcza sądowi odwoławczemu, dowody, które w jakimś chociaż stopniu, podważały jednoznaczne oceny zaprezentowane powyżej. Sąd odwoławczy w składzie rozpoznającym tę sprawę zaznacza, że, jak należy zakładać, każdy inny sąd, jak to zostało ujęte w ustnych motywach wyroku, wydaje orzeczenia skazujące na podstawie dowodów, a nie w oparciu o domniemania, sugestie czy spekulacje. Dowodami tymi mogą być również poszlaki, pod warunkiem, jak wiadomo, że stanowią nierozerwalny łańcuch prowadzący do jedynego możliwego wniosku, wskazującego na winę i sprawstwo oskarżonego. W tym przypadku wnioskiem takim powinien być cel, w którym oskarżony przechowywał przedmiotowe substancje, to jest cel wprowadzenia ich do obrotu. Prokurator tymczasem nie przedstawił nawet jakichkolwiek poszlak, które na ów cel mogłyby wskazywać. Występek z art. 124 ustawy prawo farmaceutyczne może być popełniony jedynie umyślnie i to w zamiarze bezpośrednim kierunkowym (dolus directus coloratus).

Jeżeli takiego zamiaru brak, prokurator nie był w stanie go udowodnić, to w tej sprawie, w oparciu o przepis art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., należało oskarżonego uniewinnić, wcześniej zmieniając zaskarżony wyrok – art. 437 § 2 k.p.k.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

1.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Skoro oskarżonego uniewinniono, to kosztami postępowania należało obciążyć Skarb Państwa i orzec jednocześnie o kosztach związanych z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy.

O wydatkach tych orzekano w oparciu o przepis art. 630 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Uwzględniono przeto, że przed sądem rejonowym odbyło się 25 terminów rozpraw, w których wziął udział obrońca oraz jedna rozprawa przed sądem II instancji [840 +(25x168) + 840 = 5880], którą to sumę należało podzielić przez 4, czyli ilość zarzutów postawionych oskarżonemu. Dało to kwotę 1470 złotych. Za postępowanie przed Sądem Najwyższym 1200 złotych, którą to stawkę również podzielono na 4, czyli 300 złotych. Aktualnie sąd odwoławczy rozpoznał sprawę na dwóch terminach rozprawy, za co należy się stawka 1008 złotych (840 + 168). Łącznie należało przyznać oskarżonemu kwotę 2778 zł (1470+300+1008).

2.  PODPIS